گاهي وقت ها به قدري نااميد مي شي که دلت مي خواد اين کتاب قطور زندگي زودتر بسته بشه

و تو ديگه هيچ کدوم از صفحه هاي قبل و بعدش رو نبيني .

حتي اون صفحاتي رو که برات  شيرين بودند و قديم ترها چند بار و چند بار مي خونديشون

حتي اون صفحه اي که خيلي دوستش داشتي به قدري که بعضي  وقتها نيمه هاي شب

بيدار مي شدي ...

 و يک بار تا آخر صفحه اون  رو مي خوندي . بعد کتاب رو مي بستي  . و دوباره مي خوابيدي .

 ولي خب وقتهايي وجود دارند که حتي اين صفحه ها رو هم دوست نداري ببيني

و حالت از همه اونها به هم مي خوره .

بعضي وقت ها هم برعکس آنقدر اميدوار  و سر حالي که هيجان داري و زودتر 

صفحه هاي اين کتاب رو  ورق بزني تا ببيني آخرش چه مي شه .

حتي گاهي يواشکي صفحه ها رو دو تا يکي جلو مي روي و از گذشت زمان هم

چيزي متوجه نمي شي .

نمي دونم تا حالا چند بار توي اين احساسها گير کردي و بين صفحات کتاب زندگي ات

تاب خورده اي  گيج شده اي و آنها را باز کرده اي و بسته اي.

حتي وقت هايي بوده اند که تلاش کردي بعضي از صفحات رو پاره کني يا به قولي

توي جلد بذاري  که ديگه چشمت به اونها نيفته .  

من گم شدم .. توي اين صفحات درهم و برهم گيج و مبهوتم ...

           بين آدمها احساس تنهايي ميكنم ...

دلم دلتنگ باران است ...